--------« نرد »---------

نجات

maedeh — Mon, 16 Jun 2008 22:00:18 GMT

چون قایق شکسته ز توفانم
ساحل مرا به خویش نمی خواند

امواج می خروشند
امواج سهمگین

آیا کدام موج
اینک مرا چو طعمه به گرداب می دهد ؟

گرداب می ربایدم از اوج موجها
در کام خود گرفته مرا تاب می دهد

فریاد می کشم

آیا کدام دست
برپای این نهنگ گران بند می زند ؟

ساحل مرا به وحشت گرداب دیده است
لبخند می زند

----

حمید مصدق

سرقت ادبی

nard — Sun, 04 May 2008 10:43:18 GMT

چند روز پیش، چند پیام و کامنت و آف مسنجری رسید که «چه نشسته ای که نوشته ات به سرقت رفت» البته این اتفاق تازگی ندارد و بنده هم مثل هربار، لینکها را پی گرفتم تا آنکه... خلاصه دیدم در بالاترين، نوشته «نامه ای به یک فاحشه» توسط عزیز طلبه ای، به نام خودش لینک شده!

لطيفه آنجاست که در پست بعدی هم فرمودند، « در مورد پست قبل بايد بگم كه از ۲۴۰ نظر خصوصي يكم جا خوردم» که به هرحال نشان می دهد اين سرقت چندان هم به بیراهه نرفته است و به لطف بالاترين، رزق وسيعی نثار نموده است.

واقعيت اين است که مطلب «فاحشه» که حدود دو سال پیش نوشتم که همان وقت هم در بالاترين لینک شد، از همان آغازش دردسر بود. هنوز هم که هنوز است...

عرض ادب

maedeh — Sun, 02 Mar 2008 11:21:06 GMT

سلام به همه ...

غنچه با دل گرفته گفت:
زندگی
لب زخنده بستن است
گوشه ای درون خود نشستن است
گل به خنده گفت
زندگی شکفتن است
با زبان سبز راز گفتن است
گفتگوی غنچه وگل از درون با غچه باز هم به گوش می رسد
تو چه فکر میکنی
کدام یک درست گفته اند
من فکر می کنم گل به راز زندگی اشاره کرده است
هر چه باشد اوگل است
گل یکی دو پیرهن بیشتر ز غنچه پاره کرده است

قیصر امین پور

زیارت

nard — Wed, 06 Feb 2008 20:14:29 GMT

در اين بازار مکاره و اين اوضاع شلوغ که البته هزار مرتبه شکر، شلوغی اش به خیر و برکت است نه به شر و محنت، تنها چیزی که خیلی صفا داشت این بود که روزگار، مرکب ما را به سمت خراسان بچرخاند. دلتنگ جناب رضا بوديم، خدا قسمت کرد. امیدوارم دوستانی که به یادم هستند، خدا يادشان را هنگام زيارت در دلم بی اندازد.

روزگارمان همچنان خوب است، به قول مادربزرگها، چارستون بدنمان سالم است شکر. درد و رنج گذشته هم اضافه تر نشده است و استثنائا مشمول نرخ تورم نیست که این را هم شکر. فی الجمله ، غرغر در کار نیست. به این شریکم هم می گویم بنویس، نمینویسد! دیگر همه چیز را که نمیشود با حکم ولایی حل کرد!(:

گردگیری نرد...

nard — Wed, 23 Jan 2008 16:24:18 GMT

دلم برای نرد تنگ شده است. خیلی وقت بود مثل این پیرمردهای گوشه خانه سالمندان چشم انتظار حرفی نو نشسته است. هر از گاهی هم اگر سرزده ام تنها چاهی بوده است برای ناله و نفرین و شکایت و ترک دوستی. امیدوارم روزهای جديدی برای نرد در حال شکل گیری باشد. قبل از این حرفها هم مشتی غرغر سیاسی نوشته بودم که تصميم گرفتم برش دارم. باید تازه نگاه کرد. آه و ناله از همه بر می آید.

اميدوام اين شريک وبلاگ نويس ما هم سر غيرت آيد و دوباره بنويسد. وبلاگ نويسی از نگاه من مانند به راه انداختن قایق است که ما فقط پارو زن آن خواهيم بود. اينکه چه کس سوار می شود و چه کس نمی شود با ما نیست. و شاید همه زندگی همین باشد. منتظر خواهم ماند تا ببینم در عمر جديد نرد، چه همسوارانی خواهم يافت.

این سرباز به کوری چشم شما کور است!

nard — Sat, 05 Jan 2008 08:18:18 GMT

به کوری چشم آنانی که ابداع رضاخان قلدر در سربازگيری اجباری را با وصف «مقدس» بر سر جوانان اين بلاد می کوبند!
به کوری چشم آنانی که نمی پرسند اگر سربازگيری اجباری مستنبط از دين است چرا قبل از رضاخان هيچ مرجع اسلامی آن را استنباط نکرده است!
به کوری چشم آنانی که نمی پرسند چرا اگر سرباز شدن در بلاد اسلامی منبعث از دين و يا تکليف دينی است، هيچ طلبه علوم دينی محدود به سنوات تحصيل نيست و به آن مکلف نمی شود!
به کوری چشم آنانی که گزارش مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی در نقد وضعيت نظام وظيفه را نمی خوانند و نمی اندیشند چرا بیش از 80% کشورهای دنیا سربازگیری اجباری و سرباز آماتوری را منسوخ دانسته و از قوانین خود حذف کرده اند!
به کوری چشم آنانی که از روی بی کفايتی و يا عافيت طلبی در ساماندهی نقاط پرآشوب مثل ورزشگاهها بجای نیروی ضد شورش و يا کادر آموزش ديده از سرباز بی پناه بدون تجهيزات و لباس خاص استفاده می کنند!
به کوری چشم تمام بزرگان خلوت گزيده که خلقی اگر در زير سم ظلم خورد شوند، سر از زير خرقه شان بیرون نمی آورند و ظلم را تنها در آنسوی ایران می بینند – اگر ببینند – !
به کوری چشم توی زمامدار که اگر خار در پای فرزندت برود خشتک بلاد را بر سرش استوار می کنی و چون بر چشم فرزند غیر آقازاده ای بنشيند زبان درازت به حد بند انگشتی کوتاه نمی شود!
به کوری چشم من نادان که نمی فهمم «حادثه است، پیش میاد دیگه» یعنی چه، و از آن سو آنقدر بزدل و مصلحت انديشم که ماهها است نوشته هایم را برای خودم انبار میکنم مبادا به قبای کسی بر بخورد!
به کوری چشم همه تان و همه مان : این سرباز کور است!

-----------------------------

پ.ن 1: من خفه شدم انقدر نگفتم!

پ.ن 2: مادر همیشه آرام در گوشم دعا می کرد: الهی مرد کاسه چه کنم چه کنم به دست نگیری!

پ.ن 3: خدا رحمتت کند... خاک تو سرد نبود! هیچ وقت

پ.ن 4: یک مجتهد عادل سراغ ندارید بگوید تکلیف چیست؟

پ.ن 5: در آثار قيام آخر الزمان که می گرديم، همه چیز هست جز خودش!

پ.ن 6: می خواهم زندگی کنم، زیاده خواهم؟

پ.ن 7: ...!

پ.ن 8: پیام خصوصی ات رسید!

پ.ن 9: هنگام شر که شد عافيت طلب شدی؟ یادت هست؟

پ.ن10: من از ژست سکوت عاقلانه متنفرم

پ.ن11: در اين بلاد مقدس مآبان، مانده ام که تکليف کدام است؟

پ.ن12: سکوت علی

پ.ن13: صلح حسن

پ.ن14: قيام حسين

پ.ن15: غيبت جناب پیر

پ.ن16: تصوير گريان مادر محمد احمدی (سرباز)

نرد

nard — Tue, 11 Dec 2007 10:00:48 GMT

ما خوبیم... خیلی خوب تر از همیشه. زندگی مان آرام است و دردمان از درد خیلی از مردم بیشتر نیست. مثل همه گرفتار درد نان و دان و لانه ایم. خدا را شکر یکسال را کار میکنیم تا یک روز از سال به صاحبخانه بدهیم و این لطف خداست که پول یکسالمان به اندازه آن یک روز هست. چه بسیارند آنانی که همه سالشان به نیم آن يک شب نمی رسد.

تن و بدنمان سالم است. پس باز هم شکر، میشد همه عمر را در يک لحظه بر روی تخت بیمارستان از کف داد. آن روز بر سر ما نیامده است و الهی که همچنان هم نیاید.

درس هم میخوانیم. دو تا پایان نامه معطل که من زودتر شروع کردم و او زودتر تمام می کند! به هرحال بر خلاف آنچه باور داشتم، کار و درس معجون مرکب خوش طعمی نمی شود. یا کار و يا درس خيلی بهتر است و من آرزویم همان «يا» دوم بود و یعنی درس و درس ... خواندن و نوشتن... درس دیدن و درس دادن.

به حقوق مشغولم و از سياست آنچنان بیزار شده ام که هر انسانی از مدفوع خود بیزار می شود! مسند به مسند احمق نشسته است. حیف زبان با درايتی ندارم که آنچه در دلم هست را بر زبان نياورم. باورم به ریز و درشتشان سوخته است، خاکسترش را هم به باد داده اند. دیگر سر نمازها دعا می کنم که خدا زندگی ام را از زیر پوتین های پاکان پوک و مقدسان نجس سیرت نجات دهد. لاف کرامات و مقاماتشان عق زده ام می کند. وقتی اوضاع و احوال و رفتار فرعون را میخوانم چقدر برایم آشنا می اید...

خدا را شکر هنوز شهادتينی که گفتم را پس نگرفتم. انقدر شعورم میرسد که حساب مسلم را از اسلام جدا کنم. هنوز نمیدانم در کوران احساساتم و يا عقل است که حکم به بطلان ايشان میدهد. به همین سبب برای خود فتوای سکوت داده ام تا مشخص شود فتوای راستین خرد چیست. اگر همان باشد که امروز می پندارم، که حکم شمشیر است و اگر من در خطا باشم... الهی که بیدار شوم!

منبر های دولتی و رساله های عهد باستان که صد سال بگذرد یک مساله به مسائلش اضافه نمی شود و روحانیون مزد بگیر از سلاطین که مانند شیوخ مصری مداح سلطانند و بس! این حکایت مسلم است و اما اسلام همانی است که بود...

"نرد" تنديس گذران يک عمر است. با همه فرازها و فرودها. گاهی گرم... گاهی سرد... گاهی خنده و گاهی آه و نفرین. زمانی از آن با هم است و زمانی تنها. روزهايي هست که خیلی ها در خانه ات به تماشا نشسته اند و روزهايي خبر از هيچ کس نیست. چیزی تا پایان دوسالگی و ورود به سه سالگی نرد نیست. در ذهنم مرور می شود، دوستانی که آمدند و رفتند

دوستانی که آمدند و ماندند

دوستانی که آمدند و دشمن شدند

غريبه هایی که آمدند و آشنا شدند

آشناهایی که غريبه بودند و ما آشنا می پنداشتیم

باروهایی که بود و دیگر نیست

انکارهایی که اقرار شد و اقرارهایی که انکار شد

باورهایی که نبود و امروز هست و فردا را خدا می داند

آری ... نرد تندیس گذران يک عمر است!

خویش متشکری

nard — Tue, 30 Oct 2007 15:25:38 GMT

اول:

«خويش متشکری B» نام يک بيماری است بر وزن «هپاتيت B» که مبتلايان به آن به شدت بر خودشان منت دارند و از زحمات بی شائبه شان متشکرند. این بیماری در مرحله A، در درون مرزهای سیاسی و در مرحله B، به صورت برون مرزی متجلی می شود.

دوم:

اين کاملاً به بند اول بی ارتباط است و هر گونه اشتراک ماهوی میان دو مبحث به شدت از طرف سخنگو و وزیر و مشاور و همکاره اینجانب به زودی تکذیب خواهد شد. لکن در جریان باشد اخیرا توسط نهاد ریاست جمهوری کتابی منتشر شده است به نام «تجلی هویت ایرانی در نیویورک» که اصلا ناشی از تفکر «معجزه هزاره سوم» نیست. فرازهایی از این کتاب:

o از حیث آثار، شاید بتوان گفت این فتح الفتوح به مراتب فراتر از ابعاد نبرد فیزیکی ایرانیان در فتح فاو بود

o جوانان آمریکایی پس از این، هرگز به دوره بادیه نشینی جاهلیت و مدرن خویش بازنخواهند گشت و شاید بتوان گفت آمریکا از این پس، بیش از اینکه منتظر انقلابهای رنگین و مخملین در دیگر کشورهای جهان باشد باید یکی از رنگین ترین آنها و شاید خونین ترین اش را در نیویورک و واشنگتن به انتظار بنشیند

اینکه عصر جاهلیت در امریکا جاری است را نفهمیدم، اما اینکه آیا اگر قرار باشد پیامبری ظهور کند در میان جاهلان (امریکا) ظهور خواهد کرد را اصلا نفهمیدم! اما جاهلیت مدرن، پوکی در لباس پاکی از یک سو و زباله در نهان صعنعت را از سوی دیگر، خوب می فهمم.

----------------------------------------

پ.ن 1: ما برای اداره جهان برنامه داریم

پ.ن 2: ما برای اداره ایران برنامه نداریم

پ.ن 3: نتیجه منطقی آن است که کره زمین به دو قسمت تقسیم می شود: ایران و جهان

پ.ن 4: من از خط مونوریل ایران و امریکا به شدت حمایت میکنم!

پ.ن 5: هم گسترش مناسبات، هم حالی به دوستان اهل بهبان!

پ.ن 7: تا به امروز فکر کردید اگر در انتخابات فقط قشر دانشگاهی شرکت می کردند چه کسی رئیس جمهور میشد؟

پ.ن 8: و البته فکر کردید اگر اکثریت جامعه قشر غیردانشگاهی باشند نتیجه چه می شود؟

پ.ن 9: و نتیجه گرفته اید که جامعه ما متاثر از نخبگان است یا نخبگان را به بند می کشد؟

پ.ن10: هردویمان گرفتاریم... من به اون میگم به روز کن، اون به من!

پ.ن11: طبیعتا آخرش هم حرف حرف کیه؟... مــــــــــن!

دانشجوها - دانشجونماها

nard — Tue, 09 Oct 2007 15:42:50 GMT

ما از برون در شده مقرون صد فريب

تا خود درون پرده چه تدبیر می کنند

فرمودند دیروز دانشجويان از برهم زنی مراسم توسط دانشجونمايان ممانعت کردند و ايشان را در سالن سخنرانی رياست جمهوری راه ندادند. آنگاه که می تواند «ديد» دیگر «گفتن» چه حاجت است !؟

دانشجوها

دانشجونماها

سلطان و شيخ

nard — Sat, 25 Aug 2007 18:49:18 GMT

در تاريخ آورده اند، دياری دور (تقريبا نزديک اسرائيل غاصب) گرفتار خشکسالی باطن گرديد! لذا سلطان برآن شد که وزيران بارگاه، يک به يک قربانی تيغ استعفا نمايد. باشد که خدا بپذيرد و مشکل حل شود. لذا از وزير ينجه داری (سوخت) گرفته تا وزير داس سازی (صنعت) و خزانه دار قصر (بانک) يک به يک قربانی شدند و اما گره از کار باز نشد!

لاجرم به محضر پیر راه پيموده و شيخ با خبر رسيدند که مصباح راه گردد (نه آن مصباح!) و ارشاد فرمايد که چاره نيست. و اما آن شيخ فرزانه (همان فرزانه!) چه نيک پندی فرمود که: ای سلطان! حال که کار به مراد نيست نقصان را از ريشه برکن، و خود استعفا ده که هم خلق را خوش آید و هم خالق را.

----------------------

پ.ن 1 – فردا شب، آن شيخ هم استعفا داد

پ.ن 2 – بالا رفتيم دوغ بود، پايين اومديم دوغ بود، چپ رفتيم دوغ بود، راست رفتيم دوغ بود!

پ.ن 3 – چون همه ماستا رو کیسه کرده بودن همش دوغ بود

پ.ن 4 – آقا ما غلط کرديم... همه اين حکايت دروغ بود

پ.ن 5 - ما که دادگاه ويژه روحانيت داريم، چرا دادگاه ويژه جسمانيت نداريم؟

پ.ن 6- خيلی وقت بود نبودم... هنوزم نيستم! اين يکی ديگه است

پ.ن 7- ما را خدا ز زهد ريا بی نياز کرد

پ.ن 8- الهی، ماه نيمه شعبانتان، تمام باشد...

پ.ن 9 – امنيت اجتماعی يعنی: خوشگلا بايد چـــــــــی....؟ عفاف پيشه کنند!

پ.ن10- در پاسخ به اين متن، خبرسازی «سلطان نيوز» تیتر زد: ای قشنگ تر از پريا، استعفا نديا، نريا!!

پ.ن11- يکی نيست بگه تو که بیل زدن بلدی، چرا خوابت نمیبره!