پس از طرح و کاریکلماتور، سبک دیگری که در توصیف نوشتار پی نوشت می توانست قابل بررسی باشد، هایکو (Haiku) نویسی است. هایکو یکی از سبکهای نوشتاری در ادبیات ژاپنی است که رفته رفته در ادبیات ایران هم جای خود را یافته است. جامعترین تعریفی که در وصف هایکو می توانید جستجو کنید، این است که «هایکو یک گونه شعر کوتاه ژاپنی است و بيشتر درباره ي طبيعت مي باشد که در سه سطر سروده میشود و معمولا ً به توصیف یا مجسم ساختن یک تصویر زنده و جاندار می پردازد؛ يعني فرد سعي ميكند تا با هايكوي خود يك صحنه را براي مخاطب شرح دهد.وزن هايكو به اين شرح است: سطر اول پنج هجا، سطر دوم هفت هجا و سطر سوم پنج هجا»(1). برای بهتر شناختن هایکو نمونه هایی از این دست قابل مطالعه است:
ایکدا سومیکو:
باعبور مار
کمر راست کرد
نرم نرمک، علف.
در حال حاضر نیز این گونه نوشتن طرفدارانی دارد که به بسط و گسترش هایکو در ادبیات ایران می پردازند. (2) (3) لکن مقایسه ای اجمالی میان هایکو نویسی و شیوه نوشتن پی نوشت به راحتی مشخص می سازد که فاصله زیادی میان هایکو نویسی و آن چیزی است که در پی نوشت آمده. بن مایه ی هایکو، توصیف لطیف طبیعت است. در حالیکه که من هیچ دغدغه ای در تشریح فضای رئال و طبیعی ندارم.
حال از دو وجه خارج نیست، یا آنکه پی نوشت، اصلا شیوه ممتازی نیست که بخواهیم برایش دنبال سبک سازی باشیم، دوم انکه پی نوشت میتواند نقطه آغازین و نطفه ی منعقده ی ابداعی باشد که باید بر روی آن بیشتر مطالعه کرد. شما کدام یک را صحیح میدانید؟(ادامه دارد...)