کامنت جناب اميد انگيزه اي شد براي نگارش آداب نرد، تا تفاهم کامل در ارتباط با خواندن و نوشتن در نرد ميان ما تثبيت شود.
اول – نرد، اگر اعتبار و آبرويي دارد به زحمت خواننده هاست و الا اگر من بودم و خودم؛ نه انگيزه اي براي عرضه بود و نه نردي...! پس اصالت با مخاطب است. اما بايد شيوه عملکرد اين مخاطب به گونه اي باشد که مخل عقيده ديگري نشود. هر خرمندي ميداند نرد بازي يک نفره نيست.
دوم – همانطور که شاهديد در نرد هيچ عقيده اي حذف و سانسور نمي شود. دوستان به هر سبکي که مايلند عقايدشان را مطرح کنند، چه به عنوان موافق و چه مخالف. برخي اصول ادبي و اجتماعي هم بر هر رابطه اجتماعي حاکم است، که بي ترديد دوستان بهتر از بنده ميدانند و هيچ نيازي به تکرار ندارد. بنده هم بخاطر ايمان به دوستانم تا به امروز هيچ نيازي به تاييد کامنتها نديدم.
سوم – بحث تبديل کامنت به محيط چت روم انتقادي بود که توسط دوست بي نام و نشاني و به صورت مکرر به اين جانب وارد ميشد و برخي از دوستان آشنا نيز خصوصي مطرح کردند که محيط کامنت فضايي شده است براي حرفهايي که يا بيهوده است، و يا اگر هم بيهوده نيست نيازي به طرح عمومي نيست و ميتواند به صورت خصوصي مطرح شود. در بسياري از موارد هم نقد وارد بود. براي حل اين مشکل هم تصميم گرفتم:
1- اينجانب به هيچ عنوان در کامنتها مطلبي نمي نويسم و فقط از نوشته هاي دوستان استفاده ميکنم. نصيحت دوستي را باور کردم که مي گفت: نويسنده با ارسال مطلب تمام ميشود و ديگر بايد نظاره گر مخاطب باشد.
2- فضاي کامنت نويسي به سمتي پيش نرود که بحثهاي مطرح شده براي ديگران بي معنا باشد و صرفا محيطي براي بروز احساسات شخصي شود.
چهارم – در خطاب دوستان به يکديگر نيز هيچ محدوديتي نيست. لکن بايد مخاطبه و گفتگو در حوزه عقايد باشد و بر مبناي آدابي که شما بهتر از من واقفيد. اگر مطلب شخصي و فرمايشي هست بنده مشتاقانه از طريق «ايميل و آفلاين» در خدمتم. اما اگر در ارتباط با مطلب نقد و نظري هست، حتما کامنت بهترين راه است.
پنجم – من باور کردم و چه خوب اگر شما هم باور داشته باشيد که قرار نيست ما، همه را از نوشته مان راضي کنيم. و قرار نيست گفته ما به مذاق همه خوش باشد؛ خيلي مشکلات حل است. ما بجز رعايت دو اصل 1)منطق و 2) آداب اجتماعي؛ مقيد به هيچ چيز و هيچ کس نيستيم.
شکر خدا در حال حاضر استفاده اي که جناب اميد و يا ديگران از کامنت ميکنند؛ بهترين و مفيدترين استفاده است. يعني فضايي که در آن به نقد ديدگاههاي هم بپردازيم و از اين ابزار براي مناظره عقايد بهره ببريم و نه معاشقه و مغازله هايي که حتي اگر صادقانه باشد نيازي به طرح علني ندارد. بنابراين بنده نه تنها از فضاي فعلي ناخوش نيستم بلکه خيلي هم خوشحالم.
بنابراين درپاسخ ايشان که فرمودند «راهي پيشنهاد» شود گفته اي از امام رضا بخاطرم آمد که فرمودند : «تو درد خود را ميداني، درمان خود را هم ميداني؛ حال اين تويي که ميداني کي مي خواهي درمان شوي» و استنباط ميکنم که دوستان خودشان «راهنما» هستند و نيازي به «راه گشايي» بنده نيست. اگر هم مشکلي باشد قبل از بنده شما متوجه مي شويد، درمان هم در دست شماست. تجربه شده است اگر همه راهنمايي کنند و راهنمايي شدگان نخواهند بشنوند، نخواهند شنيد!