رهبران کاریزماتیک، همواره به عنوان بزرگ مردانی بودند (وقتی این عبارت را می نوشتم، کلی فکر کردم که یک رهبر کاریزمای زن پیدا کنم که ننویسم بزرگ «مردان» اما یافت نشد. انشاالله نقص حافظه ام را دوستان خواننده جبران می کنند) که نه بر جسم بلکه بر جان و روح مردم حکومت می کنند. افرادی چون گاندی، امام خمینی، ماندلا، کاسترو و...؛ اینان به رغم تفاوتهای و خصایص متمایز، یک آئین مشترک داشتند:
تمام رهبران کاریزماتیک، به رغم نخبه بودن و خاص بودن، نمای زندگیشان مشابه عوام بوده است. انسانهای بزرگ خود را در «باطن» ممتاز می کنند و نه در ظاهر. اگر میخواهیم خاص باشیم باید عامیانه زندگی کنیم. همه حرفهایم را فشرده کردم تا این شد. آنجایی که دیدی خودت را از دیگران جدا کردی، بالا دیدی، برای خلق چشم ریز کردی و نگاه عاقل اندر سفیه انداختی بدان احمقی بیش نیستی.
من پیرو آن مکتبی هستم که پیامبرش بامردم می نشست، با مردم زندگی می کرد، به کودکان کولی می داد، با اصحاب به تفریح و مسابقه می پرداخت، مانند مردم لباس می پوشید و بر خلاف سایر ادیان سلف، یارانش لباس خاص نداشتند، دادگاه ویژه نداشت، منزل ویژه نداشت، مرکب ویژه نداشت! آن زمانی که به عیادت زن یهودی میرفت پیش شرط نگذاشت که باید اول با حجاب اسلامی کامل باشی تا من بیایم چون میدانست دریا به نجاست نجس نمی شود بلکه نجاست به دریا پاک می شود! من مسلمانم...
(۸۵/۰۵/۰۷ - ۱:۰۵ بامداد)