حضار محترم در مورد ماهي Red-Tail قبلا نکاتي عرض کردم خدمتتون. 
تجربه جالب اينکه من بعد از 10 روز تونستم به بچه ردتيل که خريدم غذا بدم! اين تجربه از چند جهت جالب بود. اول اينکه ميدونستم خانواده کت فيشها ماهيهاي مقاومي هستند اما ديگه نه تا اين حد که 10 روز بي غذا بمونن! من نظير اين رو فقط تو کت لجنخوار ديدم! دومين اينکه متوجه شدم چطور بايد بهش غذا داد.
بعد از اينکه چند روز خيره کارهاش شدم (البته چند شب، چون صبحا که نيستم) فهميدم اين ماهي گوشه گير من شب بعد از اينکه همه جا تاريک ميشه و چراغ خاموش ميشه چقدر فعاليت ميکنه و چه خوشگل جولان ميده. البته بايد زودتر ميفهميدم چون ماهي هاي شکارچي اکثرا شبرو هستند.
بالاخر دو شب پيش تا همه جا تاريک شد و راه افتاد من هم رفتم سر فريزر و يواشکي يه کمي گوشت راسته گوسفندي پاک شده برداشتم (به انداز يه نوک چاقو – کمتر از بند انگشت) و با چه لطايف اليحلي انداختمش تو اکواريوم! بقدري از شيرجه Red-tail به سمت گوشت ذوق کردم که اين کار سه بار تکرار شد! انقدر خورد که مثل گلدفيش شکمش باد کرده بود.
دوستان آکواريوم باز من بدونن که ماهي هاي شکارچي (که به غلط ميگن گوشتخوار) رو وقتي تازه مي خريد خيلي بد غذا هستند چون تو آکواريوم فروشي اکثرا با ماهي خوراک يا ماهي زنده تغذيه ميشن که طبيعتا اين امکان براي خيلي از ما نيست. به هرحال من دارم اين بچه جانور رو تربيت ميکنم تا چشم اونايي که نمي تونن بچه آدم رو تربيت کنن در بياد!!!
پ.ن – 1 : عکس رو گذاشتم تا اندازه طبيعي اين ماهي رو ببينيد!
پ.ن – 2 : طفلک اهل منزل ! نه؟