کلمه ی "اوسکل" را اگر بارها نگفته باشيد، لااقل بارها شنيده ايد. اين کلمه نام يک پرنده است. مهمترين مشخصه اين پرنده آن است که تمام بهار را به جمع آوری و توشه جمع کردن دان و غذا سپری مي کند برای سرمای زمستان. اما زمستان که فرامی رسد، توشه گاه و محل آذوقه های جمع شده را گم مي کند.
حالا که معنای آن را دانستيد، يکبار با وجدان و عقل معادی خويش خلوت کنيم. چه توشه ها که هفته ها جمع کرديم و آنی از کف داديم؟ انصافاً هر کدام به اين سوال درونی پاسخ دهيم: «آيا من اوسکل هستم»؟
-------------------
پ.ن 1: شکر خدا "پ.ن" نويسی هم مکتب ادبی شد!
پ.ن 2: از اين که بازار نرد با طعم مائدوی گرم شده خوشحالم.
پ.ن 3: قرار شده از ما کارت بخوان که مطمئن بشن به نظام خدمت کرديم!
پ.ن 4: الهی به امید آن روزی که از توی حاکم کارت بخواهند که آیا به من خدمت کردی!؟
پ.ن 5: بهش ميگم ميشه تو نرد بنويسم! ميگه به شرط اينکه سياسی نباشه...
پ.ن 6: سکولار تو آستينم پرورش دادم عين مار!
پ.ن 7: من هنوز نميدانم اوسکل هستم يا نه! اما مطئنم تو اوسکلی!
پ.ن 8: فعلا رکورد نرد ماله منه با 181 بازديد در روز... خودتو نگير!
پ.ن 9: با بال شکسته پر کشيدن هنر است