«مجلس طرح دو فوریتی را تصويب کرد که به موجب آن دولت جمهوری اسلامی ایران مکلف شد از سازمان ملل متحد خارج شود.»! نمیدانم این خبر چند سال دیگر به عنوان تیتر روزنامه ها خواهد شد، اما خبر چندان باورنکردنی نیست.
شاید باور نکنید، اما از نظر من، قطعنامه شورای امنیت آغازی است بر پایان سازمان ملل متحد. کسانی که تاریخچه نهادهای بين المللی را مطالعه کرده باشند به خاطر خواهند داشت که چگونه نهاد «جامعه ملل» از میان رفت و «سازمان ملل» جای آن را گرفت. ای کاش فقط 5 ساعت وقت بی مشغله داشتم تا در اين مورد بخوانم و بنويسم. به شدت معتقدم سازمان ملل متحد، نهادی فرسوده است که در نظم نوین بین المللی کارایی ندارد و اگر میخواهد زنده بماند باید تن به اصلاحات بدهد!
--------------------------
پ.ن 1: تا وقتی تو ماده ۴۱ فصل هفتم منشور هستیم خطری بیشتر تحریم نیست!
پ.ن 2: جماعت حقوقی دقت کنند قطعنامه «تصمیم» است نه «توصیه»!
پ.ن 3: استثناءاً اگر من رئیس جمهور بودم به سازمان ملل همینی رو میگفتم که احمدی نژاد گفته! باورت میشه؟
پ.ن 4: کاش جای وقتی که در نوشتن نقد آئین نامه دولت گذاشتم (اینترنت ارشادی) در مورد قطعنامه کار میکردم، نه؟
پ.ن 5: در نگاه اول مناقشات 1+5 ناشی از عدم توافق کشورها تلقی می شد، اما حالا که قطعنامه به امضا 15 کشور رسیده است به نظر می رسد کمی رودست میل فرمودیم چون طولانی شدن مذاکرات مانع ایجاد شوک اقتصادی شد و هزینه قطعنامه را برای تصویب کنندگان کاهش داد!
پ.ن 6: برخلاف پیش بینی ها، قطعنامه تاثیر جدی بر قیمت نفت نداشت! اشتباه کردیم...
پ.ن 7: یلدا
پ.ن 8: نمیدونم نسل مخاطبین نرد عوض شده یا نرد بی مخاطب شده. یا... چه خبره!؟
پ.ن 9: حدود یکماه تا یکسالگی نرد باقی است، سال پرهیاهویی بود...