اگر یک لحظه درنگ کنید و کره زمین را در مقابل ذهنتان بگردانید می یابید که قاره امریکا، چند سالیست که جنگی را تجربه نمی کند، آفریقا نیز که دیرتر از قاره های دیگر روی آرامش را دید، جز چند جنگ طایفه ای درونی در پناه صلح آرمیده است. اروپا هم رفته رفته به یک نظام فدراتیو نزدیک می شود و نهایت اتحاد بین المللی را در آن می توان یافت.
اما آسیا،جنگ فلسطین، اسرائیل و لبنان بجای خود، افغانستان و عراق را نیز در حافظه داریم. مناقشات کشورهای تازه استقلال یافته با یکدیگر را هم اگر نادیده بگیریم؛ مناقشه کشمیر قابل گذشت نیست. آن سو تر هم بانگ اختلاف چین و تایوان همیشه بلند است. از کره شمالی هم نمیتوان به سادگی گذشت. فرقه های شورشی مانند ببرها و... هم که بگذریم. این قاره را باید قاره جنگ دانست.
این درحالی است که در اروپا ، اتحادیه اروپا؛ در آفریقا، اتحادیه افریقا و در امریکا سازمانهای پان نقش وحدت بخشی را طی می کنند. اما در آسیا حتی یک سازمان وحدت بخش سراسری وجود ندارد. ضمن آنکه مفتخر هستیم تنها سازمان نژادی بین المللی دنیا نیز در همین قاره و متعلق به کشورهای عرب است!
------------------------------
پ.ن – 1: مطلب بالا، چرا!؟
پ.ن – 2: مائده فضای نرد را سوزناک کرده بود، ترجیح دادم کمی «مطالعات بین الملل» تقدیم کنم، جهت تعدیل سیاسی- روانی!
پ.ن – 3: امروز کارخانه چادر مشکی در قم افتتاح شد! دیگر مشکل حجاب از بنیان حل شد. صدا و سیما هم نیاز نیست برای اینکه خانواده ای را فقیر نشان دهد (سریال زیرزمین در رمضان) چادر سر زنانشان کند! انشاالله کارخانه لوازم آرایش هم افتتاح شود که دختران ما مجبور نباشند لوازم فله ای فاسد شده که ماهها در گمرک آفتاب خورده و قاچاق شده را به صورتشان بمالند.