مناظره ی من و سهراب سپهری

در گشودم

 

قسمتي از آسمان افتاد در لیوان آب من

 

آب را با آسمان خوردم

                              (سهراب سپهري)

 

ديشب وقتي اين تعبير از سهراب سپهري را در يکي از اشعارش ديدم کلي دلم تازه شد. تصوير سازي قشنگي است. اين روزها به ميزاني که کم تر مي نويسم، بيشتر ميخوانم. يکي از کتابهايي که براي بار چندم ميخوانم اشعار سهراب سپهري است. از آنجايي که به عادت نوشتن در کتاب هايم، به شدت مبتلا هستم اين شعر سهراب را به مذاق خودم اصلاح کردم، اينگونه شد:

 

باز شد پنجره اي

 

پاره اي از از آسمان افتاد در ليوان من

 

سر کشيدم آب را با آسمان

                                  (خودم)

 

صد البته شعر سهراب زيبايي اشت به هميني است که هست. اما خب، اين مانع نيست که من، تو، و ديگران نيز نظرمان را بگوييم. تا چه مقبول اهل نظر شود.